WO I geschiedenis gaan ontdekken in Zonnebeke en Zillebeke met de hond

We gingen vandaag met Bonnie naar Zillebeke en Zonnebeke, een regio doordrenkt van geschiedenis, rust en indrukwekkende landschappen. Deze uitstap werd uiteindelijk boeiend en ontroerend en absoluut de moeite waard. 

Hill 62 Museum en Sanctuary Wood Cemetry: een vreselijk verleden bezoeken

Onze eerste stop was het Hill 62 Museum aan de Canadalaan in Zillebeek. Voor we bij het museum zelf aankwamen, passeerden we al het Sanctuary Wood Cemetry, een begraafplaats met de gekende en indrukwekkende witte grafstenen die de gevallen soldaten van de Eerste Wereldoorlog eren. Op sommige grafstenen staat een naam, op andere alleen: A soldier of the Great War. Het is een plek van stilte en respect. We bleven buiten staan en betraden het kerkhof niet met Bonnie. Dat was ook niet nodig om onder de indruk te zijn. 

Een minuutje later stonden we voor de ingang van het museum. Het museum is makkelijk te vinden en je kunt gratis parkeren langs de baan. Voordat we naar binnen gingen, lieten we Bonnie even haar pootjes strekken om eventuele accidentjes in de loopgraven te voorkomen.

 Je betreedt het museum via de cafetaria, waar je zowel binnen als buiten kunt zitten. Er is een gevarieerde kaart: van spaghetti en broodjes tot pannenkoeken. Bonnie moest bij de ingang al enkele blaffende Chihuahua's trotseren, dus zij was al flink onder de indruk.

Eens binnen koop je links aan de balie je ticket en stap je het museum binnen. De eerste zaal toont wapens, helmen, foto's en andere voorwerpen uit de oorlog. De tweede zaal gaat dieper in op uniformen en uitrusting. Het is indrukwekkend om al deze objecten van zo dichtbij te zien maar het echte hoogtepunt wachtte buiten.

Buiten kun je door de loopgraven lopen, een angstaanjagende, maar impressionante ervaring. Het is moeilijk je voor te stellen dat hier ooit jonge mannen in doodsangst vochten. Er heerst een vreemde stilte, alsof de natuur zelf hier stil staat, je hoort amper vogels fluiten ondanks dat je in een bos staat. Op het einde van de loopgraven word je wel vriendelijk begroet door koeien, eigenlijk een surrealistisch contrast.

Je kunt ook door een tunnel lopen. Bonnie durfde dit verrassend genoeg zonder enig probleem. Wel was het er donker en had de vloer een lastige ondergrond, de zaklamp van de GSM kwam hier van pas. 

We dachten eerst dat er een woonhuis op het terrein stond, maar het bleek onderdeel van het museum te zijn. Hier vind je nog meer wapens, uniformen en nagemaakte scènes. Boven hangen posters die mensen oproepen om naar de oorlog te vertrekken, aangrijpend om te zien hoe men destijds eigenlijk werd aangespoord om te gaan sterven.

Wat opviel was dat er meerdere bezoekers met honden rond liepen. Er werd ook bij de inkom niet raar opgekeken dat je een bezoekje bracht met de hond. Het personeel was vriendelijk en gastvrij, Bonnie voelde zich hier helemaal thuis.

Bij het verlaten van het museum wandelden we nog verder door richting het Canadian Memorial. Hier wordt gevraagd dit niet te betreden met de hond wat we dan ook niet deden uiteraard. We keerden terug naar de auto, op weg naar de volgende stop. 

Polygoonbos en Vredesbos: tot rust komen in de natuur

Na het museum reden we in 10 minuutjes naar Zonnebeke, naar de Lange Dreve of Lange Dreef. Hier bevindt zich het Eet- en Praatcafé De Dreve, met een ingang naar het bos, beiden aan de rechterkant van de baan. De parking is links.

Deze bossen zijn klein, maar wij hebben er toch bijna 2 uur in rondgelopen. In het Vredesbos kun je het Vredesmonument bewonderen. Dit bestond uit een grote cirkel van stalen prikkeldraad met in het midden een hart op handen gedragen. Het prikkeldraad was ondertussen volledig volgroeid, dus je moet goed kijken om het te zien. Je kunt rond het monument wandelen en dan zo weer richting het Polygoonbos lopen.

Hier vind je een schuilhut en enkele bunkers, of wat ervan over is. Je kunt ze alleen van buitenaf bekijken, maar het is toch indrukwekkend om te zien hoe de oorlog zijn sporen heeft achtergelaten. Aan de andere kant van het bos ligt Buttes New British Cemetery. Dit hebben wij vanop afstand bekeken.

Café De Dreve: Een welverdiende pauze

Na al dat wandelen was het tijd voor een pauze. Op het terras van De Dreve dronken we iets en aten we een klein hapje, wat veel groter uitviel dan verwacht trouwens. Het personeel was supervriendelijk en Bonnie viel in slaap op het terras, ze was uitgeput van alle opgedane indrukken.

Boven in het café is er ook een eigen klein museum zeker de moeite waard als je nog energie over hebt.

Conclusie: Een dag om niet te vergeten

We hadden even getwijfeld om ook Ieper nog te bezoeken, maar besloten dat te bewaren voor een volgende keer. Deze uitstap was meer dan waardevol: we leerden veel, zagen prachtige plekken en genoten van de natuur. Bonnie was moe en we moesten tenslotte nog een hele trip naar huis rijden. 

We komen echter zeker nog terug. Het was een dag van herinnering aan een gruwelijke geschiedenis en toch ook dag van rust en schoonheid die de natuur daar tegenover kan plaatsen. Bonnie heeft zeker een leuke uitstap beleeft, ze genoot zichtbaar van al het snuffelen en wandelen.

Als je op zoek bent naar een hondvriendelijke uitstap met wat diepgang, dan is Zillebeke en Zonnebeke absoluut een aanrader. 

Deze plek en nog veel meer leuke, hondvriendelijke locaties, staan op onze kaart. Als je ze nog niet hebt, koop ze dan snel hier.